"โรฮิงญา บนเส้นทางสุดขอบโลก"
ภาพถ่ายโดย สุเทพ กฤษณวารินทร์
และ "โรฮิงญา รอยน้ำตาที่ลุ่มน้ำกะลาดาน"
โดย สารคดี ฉบับที่ 377 ก.ค. 2559
.........................................................................
เป็นสองเล่มที่ทำให้เราได้รู้จักพี่น้องเราอย่างลึกซึ้งมากขึ้น
การทำงานที่ผ่านมาเหมือนเราแค่รู้จักพวกเขาแค่ผิวเผิน
หนังสือสองเล่มนี้สร้างความเข้าใจ และเปิดปุ่ม "อ๋อ" ชั้นดีให้กับเรา
หลายสิ่งที่เคยสงสัยก็ได้รับคำตอบ
คำถามที่ไม่เข้าใจเมื่อเจอตอนทำงาน
ก็ได้รับการประติดประต่อจากเรื่องราวของทั้งสองเล่ม
เสียดายที่เพิ่งมีโอกาสได้มาอ่านหลังทำงานจบแล้ว
ถ้าได้อ่านก่อนหน้านี้ เราคงรู้จักและเข้าใจเขามากกว่านี้
การทำงานกับคนสิ่งสำคัญคือต้องเข้าใจปัจจุบันของเขา
ด้วยการรู้จักที่มาที่ไปของชีวิตและอดีตที่เขาต้องเผชิญ
เพื่อที่จะได้เข้าใจลึกซึ้งในภาพข้างหน้าที่เขากำลังมอง
เคารพ รับฟัง พยายามทำความเข้าใจ
กับเส้นทางชีวิตตรงนั้นจากมุมของเขา
เพราะชีวิตมนุษย์โคตรลึกซึ้งและมีความหมาย
แต่ในขณะเดียวกันมันก็เรียบง่าย
และโคตรรรรจะเหมือนกันไม่ว่าเป็นใคร
รักจัง "โรฮิงญา"
เพราะโรฮิงญาก็คือเรา
มนุษย์ที่ดำเนินชีวิตด้วยการเคารพการมีชีวิตของตนเอง
เพราะเราไม่ใช่แค่กินข้าวเพื่ออยู่รอด
แต่เรามีชีวิตที่จะได้รู้สึกถึงการมีชีวิต
ที่ได้ดำรงไว้ซึ่งคุณค่า และ ศักดิ์ศรีของเรา
เราก็คือโรฮิงญา โรฮิงญาก็คือเรา
