สบายดี หลวงพระบาง
คำกล่าวทักทายภาษาลาว ที่ถูกหยิบยกมาเป็นชื่อหนังรักของหนุ่มไทย สาวลาว
ที่ทำให้หลายคนอดไม่ได้ที่จะมาชื่นชมมนต์เสน่ห์แห่งเมืองมรดกโลกแห่งนี้ และเราเองก็เช่นเดียวกัน
แต่คุณพระคุณเจ้ามาลาวแล้วตั้งสองครั้ง แต่เรากลับไม่เคยมาถึงหลวงพระบางเลย
ครั้งที่สามนี้เลยมุ่งหวังว่าจะมาหลวงพระบางให้ได้สักที
ขอขอบคุณสมุดบันทึกการเดินทางจากน้องมะตูม กระเป๋าเงินจากแม่ไผทำ
และกระเป๋าสะพายจากน้องเบียร์ ของขวัญรับปริญญาเราเอง
8/ 12/ 58 ณ เมืองเวียงจันทน์ ขณะกำลังเดินทางไปยังวังเวียง
ตอนเช้า
9 โมงเช้าแล้ว ตอนนี้เรานั่งอยู่ที่สถานีขนส่งสายเหนือที่เวียงจันทน์เพิ่อเดินทางไปวังเวียง เปิดกระเป๋าสะพายหวังจะหยิบกล้องถ่ายรูปออกมาถ่ายตารางเดินรถ ก็มีเรื่องให้ปวดหัวและหงุดหงิดแต่เช้า เพราะเราเอากล้องแต่ไม่เอา Memory มา Heello!!!!! อุตส่าห์ถอดเคลียร์รูปเก่าๆ แต่ดันลืมเสียบค้างไว้ที่คอมซะงั้น อลตก นี่มัน อลตก จิงจิ้งงงงงงงง
เวียงจันทน์ครั้งนี้เหมือนมีอะไรเปลี่ยนไป อย่างน้อยก็สถานีขนส่งตลาดเช้าขัวดินกับสถานีขนส่งสายเหนือนี่แหละที่เปลี่ยน ทั้งสองที่กำลังปรับปรุง เริ่มเห็นความเป็นสัดเป็นส่วนมากขึ้น แต่รถไปวังเวียงจากสายเหนือยังจอดที่เดิม แต่ราคาจะเท่าเดิมมั้ยมาดูกัน
ตอนเย็น
เราลงที่ถนนหลัก เลยต้องเดินเข้ามาในตัวตลาด ก่อนเข้าที่พักก็แวะไปหาน้องคร แต่ไม่มีใครอยู่บ้าน ก็เลยเดินเรื่อยๆ แวะกินข้าวร้านก็วิวดีมากเห็นภูเขาเลากาชัดเจน กินเสร็จก็ไปที่พัก ตายรังพักที่เดิม กะว่าจะเล่นเน็ต update ข่าวคราว แต่ที่ไหนได้วันนี้เน็ตเสีย TT เลยงีบเอาแรง ตื่นมาเช่าจักรยานปั่นไปหาน้องอีกรอบแต่ยังไม่มีใครมา เลยปั่นจะไปหาที่โรงเรียน ปั่นไปปัั่นมาหลงซะงั้น ขากลับกำลังปั่นๆ บังเอิญเจอน้องครเฉย เจอเราแวบแรก ครยังเป็นคนเดิมยังเขิลอยู่เลย เราปั่นกลับไปที่บ้านไปเจอใจสมรกับน้องค้อน ทุกคนยังจำเราได้ น้องตัวเล็กดีใจใหญ่ เราชวนครปั่นไปเที่ยวเล่นกัน เราปั่นไปร้องเพลง ไสว่าสิบ่ถิ่มก๊านนนนนนนนนนนนนนนน.......................... น้องครร้องได้คล่องปากคราวนี้เลย feat กันสนุก ครบอกให้เราร้องเพลงเชือกวิเศษให้ฟัง แต่ไปๆ มาๆ น้องร้องเก่งกว่าเราอีก เรากลับบ้านกันมาเจอแม่ไผทำ แม่ดูดีใจมาก แม่บอกว่าครพูดตลอดว่าพี่กอล์ฟจะมาอีกทีเมื่อ 30 ปี (ครั้งที่แล้วเราบอกว่าไม่รู้เมื่อไหร่่จะได้มาอีก คง 30 ปีเลยหล่ะม้างง เฮ้ย! น้องจำแม่นหว่ะ) เราบอกแม่ว่าตอนนี้เราเรียนจบแล้ว กำลังทำงาน ครแทรกขึ้นมาว่า "มาอยู่นี่เลย"
เราไปซื้อหมูทอดที่ตลาดมาสมทบกับข้าวเปียกที่แม่ทำและตำแตงที่ครอาสาทำให้กิน เราล้อมวงกินข้าว ท่ามกลางบทเรียนที่แม่ไผทำสอนใจสมรที่โดดเรียน เราแวะไปหาน้องทาย และพ่อน้องให้เบียร์มาขวดนึง เรอทั้งคืน คืนนี้มีความสุขจัง
 |
| วิวสวยงามจากร้านที่แวะกินข้าว |
 |
| เราคิดถึงที่นี่มาก |
 |
| แม่ไผทำขณะกำลังทำข้าวเปียก |
 |
| ครวิไลขณะตำแตงอย่างขมักเขม่น |
 |
| สำรับอาหารพร้อม ประกอบด้วยข้าวเปียกแม่ไผทำ ตำแตงน้องคร และหมูย่างอลตก |
 |
| Dream team |
9/12/58 ณ วังเวียง และวันเดินทางสู่หลวงพระบาง
วันนี้ตื่นเช้ามาตามนัดกินข้าวกับแม่ไผทำ ระหว่างทางซื้อก๋วยเตี๋ยวหลอดมาสมทบ เราเห็นแม่ๆ ยายๆ กำลังรอตักบาตรเลยเอาด้วย คุณพี่ร้านขายของจัดแจงที่และเอาผ้าพาดมาให้เหมือนสาวลามทุกกระเบียดนิ้ว เราได้ตักบาตรสมใจ แต่เรียกว่าตักบาตรข้าวเหนียวไม่เต็มปากนัก เพราะเราตักกับนม กินข้าวเสร็จก็ร่ำลากับแม่และน้องๆ แม่บอกว่าครั้งหน้ามานอนบ้านแม่นะ เห้ย ที่นี่ยังรักเรา แล้วจะไม่ให้เรารักที่นี่ได้ยังไง |
| บรรยากาศขณะเหล่าแม่ๆ ยายๆ กำลังรอตักบาตรข้าวเหนียว |
 |
| พระที่นี่เดินกันไวมาก |
 |
| หน้าตาอาหารเช้าของเรา |
 |
| ชุดนักเรียน และ พาหนะคู่ใจ |
ขณะรอรถกำลังจะไปหลวงพระบางเราได้เจอกับเพื่อนฝรั่งเศสคนหนึ่งที่กำลังจะเดินทางไปเวียดนาม นางเล่าประสบการณ์เรื่องการเดินทางให้ฟัง มันทำให้เราอยากออกไปเดินทางแบบนั้นอีก เราสองคนลงความเห็นเหมือนกันว่า เสน่ห์ของสถานที่นั้นๆ นอกจากความสวยงามทางธรรมชาติและบ้านเมืองแล้ว "คน" มีอิทธิพลที่ทำให้เราจดจำและประทับใจกับที่ๆ นั้นมากที่สุด
เมื่อเราถึงหลวงพระบางเราหิวมากเพราะใช้เวลาเดินทางกว่า 4 ชั่วโมงซึ่งระหว่างทางเราก็จะได้เจอกับวิวสวยๆ และถนนไต่เขาอันแสนคดเคี้ยว เราแวะกินอาหารที่ร้าน Delicieux cafe' and restaurant ซึ่งอยู่ตรงข้ามกับจุดลงรถตู้พอดี ด้วยความที่หิวมากเลยสั่งเบอร์แรง สรุปว่าเค้กเหลือ เสร่อฝากเค้าไว้ว่าจะมากินต่อ เราเดินหาที่พักด้วยความที่เหนื่อยเจออะไรก็เอาเลยได้แบบห้องเดี่ยว 400 รอเช่าจักรยานปั่นหา Hostel แล้วก็เจอเดี๋ยวพรุ่งนี้จะย้ายมาที่นี่
 |
| สั่งแบบไม่ลืมหูลืมตา |
คืนนี้เช่าจักรยาน ขับดูลาดเลาเผื่อพรุ่งนี้ ขับไปเจอ night market ของขายอารมณ์ถนนคนเดินบ้านเรา แต่อาหารละล่นตามาก พรุ่งนี้ต้องโดน คืนนี้มีงานเทศกาลหนังหลวงพระบางคืนสุดท้าย คนแน่นเอี๊ยด ไปดูตาราง หนังพี่ไทยเรา 4 เรื่องเข้าไปแล้ว หลักฐานชิ้นเอกว่าหนังไทยเป็นที่ป็อปปูมาก ตอนยืนดูตาราง แม่ๆ กลุ่มนึงพูดว่า "โอ๊ยยย หนังไทยฉายไปหมดแล้วยังไม่ทันดูเลย" นี่แอบพราว
My teacher หนังลาวที่ฉายในวันนี้นั่งดูพักนึง plot เรื่องก็น่ารักๆ กับเด็กที่โตมาในชนบทอยากเป็นครู แล้วเรียนมหาลัยแห่งชาติได้ มีคนเสนอให้เป็นอ.มหาลัยแล้วปฏิเสธเพื่อจะกลับบ้านไปสอนเด็กๆ ในชนบท และทะเลาะกับแฟนเพราะแฟนไม่เข้าใจ สิ่งที่เห็นได้ชัดจากหนังคือ ค่านิยมของคนลาวที่คล้ายกับไทยคือ "โตไปจะได้เป็นเจ้าคนนายคน" มันสอดคล้องกับเวลาที่เราบอกแม่ไผทำว่าเราเรียนจบแล้วแม่ก็ถามว่า "ได้เป็นคนของรัฐเลยบ่" มันแสดงให้เห็นว่าการได้เป็นคนของรัฐและไต่ระดับจนเป็นเจ้าคนนายคนมันส่งผลต่อการเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนที่นี่ มันแสดงถึงความมั่นคง การได้หน้าได้ตา และการเลื่อนระดับทางสังคม
หลวงพระบางตอนกลางคืนเงียบฉี่ โรงแรม ร้านอาหาร เปิดไฟ เมาะๆ แมะๆ สวยงาม น่ารักมีเสน่ห์ ปั่นจักรยานเพลินมาก
