เพื่อนใหม่ VS พี่น้อง

“ธรรมศาสตร์ไม่มีรับน้องใหม่ มีแต่รับเพื่อนใหม่ ”

พี่เชื่อว่าตั้งแต่ย่างกรายมา ณ ที่แห่งนี้วลีนี้คงติดหู น้องทุกคน แต่พอน้องมาใช้ชิวิตอยู่ที่นี่ซักพัก 

หลายคนก็จะมีคำถามและข้อสงสัยว่า
“เอ๊ะ มันก็ยังมีพี่น้อง มันก็ยังมีระบบผู้อาวุโสอยู่นี่นา มันยังมีน้องปี 1 พี่ปีอื่นๆ อยู่ดีนี่”

หลังจากที่ได้ใช้เวลาคิดทบทวนเป็นอย่างหนักใช้ประสบการณ์ที่เคยเป็นทั้ง “น้อง” และ “พี่”
และมีความรู้สึกของการเป็น “เพื่อน”
และในฐานะที่พยายามจะทำให้สังคมในคณะเรามีความเป็น “พี่น้อง” ที่เป็น “เพื่อน” กันมากเท่าที่สามารถทำได้
สำหรับคำตอบของคำถามเหล่านี้ พี่ไม่ขอตอบแทนน้อง 

พี่คงไม่อาจหาญแปลความและตอบแทนคนทั้งธรรมศาสตร์ได้ 

แต่พี่จะตอบจากมุมมองของพี่ที่พี่ไม่อยากให้น้องเชื่อตาม 

แต่อยากให้น้องตั้งคำถามและตอบคำถามนี้ด้วยตัวน้องเอง 

และนี่ก็เป็น “ความเห็น”ที่อยากแบ่งปันและอาจขอตอบในตัวแทนของกิจกรรมคณะในยุคปัจจุบันเท่านั้น

สำหรับพี่แล้ว “เพื่อนใหม่” คือ หนึ่งคำที่เป็นสัญลักษณ์และสิ่งที่ธรรมศาสตร์

คงอยากให้เราปฏิบัติต่อกันด้วยความเคารพ เคารพกันในฐานะเพื่อนมนุษย์ 

ที่มีชีวิตจิตใจ มีความรู้สึก มีความคิดเห็นแตกต่างและเท่าเทียมกัน 

ดังนั้น การทำกิจกรรมของคณะเรา พี่จึงย้ำเสมอว่า เราจะไม่บังคับให้น้องเข้าร่วม แต่จะใช้การเชิญชวน

เพราะสำหรับพี่แล้ว กิจกรรมคณะเราเกิดขึ้นเพื่อทำให้น้องปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่ได้มีที่ทาง 

มีกิจกรรมเข้าร่วม ได้ปรับตัว ได้รู้จักเพื่อนรู้จักพี่เพื่อทำให้มหาลัยแห่งนี้ไม่กว้างและเคว้งคว้างเกินไปนัก 

ทุกคนมีสิทธิ์เลือกได้ว่าจะเข้าร่วมหรือไม่เข้าร่วมเพราะเหตุผล ข้อจำกัด ความชอบ การปรับตัว ของแต่ละคนไม่เหมือนกัน 

วันไหนเหนื่อย วันไหนเบื่อน้องก็มีสิทธิ์พัก แต่ถ้าวันไหนไม่รู้ไปไหน 

ขี้เกียจอยู่ห้องไม่มีอะไรทำ แค่ให้น้องรู้ว่ายังมีพี่ๆ อยู่ที่คณะก็พอแล้ว 

ดังนั้น จึงไม่มีเหตุผลที่เราจะบังคับขืนใจใครให้มาเข้าร่วมกิจกรรมเข้าคณะ

โดยการไปลดความสุขในการใช้ชีวิตส่วนตัวของเขา 

มากไปกว่านั้น ณ สถานที่แห่งนี้เราทุกคนสามารถแสดงความคิดเห็นของตัวเองได้ 

ความคิดของพี่ไม่ใช่สิ่งที่ถูก สิ่งที่ใช่ สิ่งที่ต้องทำตามเสมอไป 

หลายๆ ครั้งที่พี่เองก็ต้องผ่อนคลายอัตตา ความยึดติดในประเพณี และความเคยชินต่างๆ ลง 

แต่ทำหน้าที่รับฟัง สะท้อน ให้ข้อคิดเห็นแทน 

น้องรับฟังพี่ไม่ใช่ในฐานะที่พี่เป็นพี่แต่รับฟังตัวเนื้อหาประสบการณ์ที่พี่เคยทำ 

แล้วน้องก็นำไปปรับเปลี่ยนให้เหมาะสม มันก็ไม่ได้หมายความว่า

ประสบการณ์ของพี่ในเมื่อวานจะสามารถนำมาใช้ได้ในวันนี้ 

และนี่คือสิ่งที่พี่อยากให้คนสังคมสงเคราะห์เคารพกัน

ในฐานะ "เพื่อนมนุษย์" และนี่คือ “ความเป็นเพื่อน” ในความหมายของพี่

สำหรับคำนำหน้าว่า “พี่” หรือ “น้อง” นั้นใครอยากเรียกใคร ใครไม่อยากเรียกใคร พี่ไม่ซีเรียส 

เพราะถือเป็นเรื่องของคนๆ นั้น แต่สำหรับพี่แล้วยอมรับว่าเรียกด้วยความเคยชินตามวัฒนธรรมไทย 

พี่เรียกใครว่าพี่ด้วยการให้เกียรติและเคารพในความเป็นพี่ 

และเรียกใครว่าน้องด้วยความเอ็นดูและเพื่อเตือนตัวเองในการแสดงออกต่อน้อง

ไม่ให้ความเป็นพี่มาลดทอนการเคารพกันในฐานะ “เพื่อนมนุษย์” 

พี่เชื่อว่าน้องทุกคนคงมีเหตุผลในการกระทำของตนเอง 

และพี่คงไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะบอกใครได้ว่าทำไมต้องมาเรียกพี่เรียกน้องกันอยู่

เพราะการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยที่เป็นมหาโคตรเหง้าศักราชแห่งความหลากหลายทางความคิดเช่นนี้

คำแนะนำที่ดีที่สุดจากพี่คือ อย่าเชื่อใคร อย่ายึดติด แต่จงนิยามสิ่งต่างๆ ในมหาลัยนี้ด้วยตัวน้องเอง