17 พฤษภาคมเป็นวันสากลยุติการเกลียดกลัว คนที่มีลักษณะการแสดงออกทางเพศ รสนิยมทางเพศ ที่มีความแตกต่างจากบรรทัดฐาน การนิยาม และความคาดหวังของสังคม หรือของปัจเจกชนใดก็แล้วแต่ (ยาวมากแต่ขอใช้ชื่อนี้) แต่จริงๆ มันชื่อว่า
IDAHOT (International Day Against Homophobia, Transphobia and Biphobia) วันสากลแห่งการยุติการเกลียดกลัวการรักเพศเดียวกันและการข้าม
ซึ่งจากการที่เป็นคนที่ไม่อยากระบุเพศตัวเองและจากการเข้ารับฟังเวทีสัมนาทำเราเองก็มีสิ่งที่อยากพูดว่าด้วยเรื่อง
1. เราว่าการนิยาม และจัดคนเข้ากล่องเพศต่างๆ มันมักมากับความคาดหวัง และการที่ใครบางคนบอกว่าใครสักคนต้องเป็นอย่างนั้นอย่างนี้นั้น มันอันตรายเพราะ เมื่อใครก็ตามมีลักษณะแตกต่างจากความคาดหวังนั้นๆ คนในสังคมก็เลยเกลียดกลัว และเหยียดหยาม ในยุคที่มีเสรีภาพในการแสดงออก และมีความลื่นไหล เกี่ยวกับรสนิยม และการแสดงออกทางเพศเช่นนี้ หลายคนมองว่าเรื่องเพศมันซับซ้อน ไปกันใหญ่ เราเห็นกะเทยมีผัวทอม เราเห็นกะเทยชอบผู้หญิง แต่สำหรับเรามองว่ามันเป็นเรื่องปกติ ถ้าเราทุกคนยืนมองปรากฎการณ์นี้ด้วยสายตา ที่ไม่ยึดติดกับคำนิยามของเพศ การแสดงออกทางเพศ และความคาดหวังที่เราเคยมีและร่วมสร้างกันขึ้นมา เปลี่ยนเป็นความคิดว่า เราทุกคนสามารถแสดงตัวตนแบบไหนก็ได้ และเราทุกคนสามารถมีรสนิยม ชอบไม่ชอบใครก็ได้ และทุกอย่างก็สามารถลื่นไหลได้ตลอดเวลา
2. หลายครั้งเรามักได้ยินพ่อแม่หลายคนมัก คาดหวังตั้งแต่ยังไม่มีลูก หรือลูกอยู่ในท้องว่า "ถ้าเลูกฉันป็นผู้หญิงนะ จะส่งไปเรียนบัลเล่ย์ จะให้เรียนร้องเพลง ถ้าเป็นผู้ชาย จะให้เขาเรียนดนตรี เล่นฟุตบอลให้ติดทีมชาติไปเลย" เราจะเห็นว่า พ่อแม่ หลายคน ตัดสินใจให้ลูกเป็นอะไรตั้งแต่เขายังไม่เกิด ความคาดหวังและภาพวาดของพ่อแม่ที่มีต่อลูกเหล่านี้เริ่มถูกแต่งแต้ม และหล่อหลอมเด็กคนนั้นๆ ว่าควรเป็นแบบนั้น ต้องเป็นแบบนี้ตั้งแต่วัยเด็ก ยากมากที่พ่อแม่หลายคนจะเกิดลูกออกมาแล้วพร้อมเรียนรู้ ให้โอกาสลูกเลือกสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง ตั้งแต่เพศ ความชอบ ศาสนา หรืออะไรก็แล้วแต่ พอถึงจุดหนึ่งที่ลูกหลายคนเริ่มรู้ตัวเอง อยากเป็นอย่างที่ตัวเองชอบ ทำในสิ่งที่ตนอยากทำ แต่ถ้าสิ่งนั้นขัดกับความคาดหวัง และภาพฝันที่พ่อแม่อยากให้ลูกเป็น นรกในบ้านจึงเกิดขึ้นในหลายครอบครัว จึงเกิดคำถามเหมือนกันว่า เราเลี้ยงลูกเพื่อให้เขาได้ใช้ชีวิตของเขา หรือเราเลี้ยงความฝันของเราไว้ในชีวิตของใครอีกคน
3. เรามักได้ยินข้ออ้างในการไม่อนุญาตให้แต่งกายข้ามเพศในหลายๆ ครั้งว่าเป็นการไม่เหมาะสมไม่ให้เกียรติสถานที่ แต่ก็น่าแปลกใจเหมือนกันว่า เราให้คุณค่าของอิฐ หิน ดิน ทรายที่ประกอบสร้างกันเป็นอาคารสถานที่ มากกว่าการให้คุณค่าในการแสดงออกทางตัวตน และจิตวิญญาณภายในของมนุษย์
