"กำไร กำใจ"

วันนี้ได้เลื่อนไทม์ไลน์ เฟซบุ๊คลงมาเพื่อทบทวน และทำความรู้จัก 

และดูพัฒนาการอะไรบางอย่างของตัวเอง

ได้เจออะไรเยอะมาก ได้สะท้อนความรู้สึก 

ได้ระลึกถึงอะไรหลายๆอย่าง ที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง

วันนี้ทำให้ได้เห็นคุณค่าของเฟสบุคในฐานะบันทึกทางประวัติศาสตร์ของตัวเรา

หลากหลายอารมณ์ และความคิดของเราที่ได้แสดงออกผ่านทางรูปภาพ

สถานะ และการสนทนากับบุคคลต่างๆ

ต่างย้อนกลับมาให้ได้คิดทบทวนอะไรเยอะมาก 

และวันนี้ก็ได้เจอกับสิ่งที่มีค่ามาๆ ที่เกือบลืมไปแล้วว่าเราเคยสะท้อนอะไรบางอย่างไว้

และเป็นที่มาของคำตอบ และการเริ่มต้น อะไรบางอย่างในการใช้ชีวิตเรามาถึงตอนนี้เหมือนกัน

"กำไร กำใจ"

เมื่อตอนเด็กๆเราชักจะรำคาญกับการที่พ่อแม่เที่ยวรู้จักคนนู้นคนนี้มากมายเต็มไปหมด

เพราะตามประสาเด็กแล้วถ้าไม่ใช่เพื่อนวัยเดียวกันหรือของเล่นที่ล่อตาล่อใจ

ก็เป็นอันว่าสิ่งอื่นช่างน่าเบื่อหน่ายและเป็นที่รำคาญใจไปเสียหมด

แต่พอวันหนึ่งวันนี้สิ่งที่พอแม่ทำไปเราก็เริ่มเห็นผลอย่างแจ่มชัด เราไปที่ไหนก็ไม่ลำบาก

เพราะด้วยการที่พ่อกับแม่คอยหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเป็นมิตรไปทั่วนั้น

ทำให้ทุกวันนี้เราก็พลอยได้อาศัยร่มเงา และดูความเจริญงอกงามอย่างไม่มี่ที่สิ้นสุดของมัน

เพราะพ่อกับแม่ไม่เพียงแค่หว่านเมล็ดพันธุ์ไว้เท่านั้น 

แต่ถึงวันนี้แม้แม่จากไป แต่พ่อก็คอยห่วงใยและรดน้ำพรวนดินอยู่ไม่ขาด 

ทุนรอนที่ลงไปก็คือน้ำใจแห่งความเป็นมิตร 

แล้วตอบกลับมาเป็นกำไรที่ใช้น้ำใจเป็นสิ่งตอบแทนเช่นกัน

นึกยินดีทุกครั้งที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่

ภูมิใจเหลือเกินกับที่ได้ยินได้ฟังการสรรเสริญความดีและวีรกรรมของแม่ครั้นแม่ยังมีชีวิต

แม้เวลาจะย่างเข้าสู่ปีที่10 แต่ดูเหมือนว่าการกระทำของแม่ทุกอย่างยังคงประทำอยู่ในใจ

ของบรรดาเพื่อนฝูงและคนที่แม่ได้รู้จัก เพราะถ้าใครได้รู้ว่ากอล์ฟและกวาง

เป็นลูกพี่เพ็ญ น้องเพ็ญ แล้วก็เป็นอันได้คุยกันอย่างครึกครื้น

ถ้าไม่ได้ของฝากติดไม้ติดมือกลับไปก็ยังคงได้ความประทับใจกลับมาทุกครั้ง 

พอนั่งมองไปทางพ่อก็อดยิ้มและภูมิใจในตัวพ่อไม่ได้ 

เพราะพ่อคนปัจจุบันกับพ่อคนก่อนนั้นได้เปลี่ยนไปอย่างมาก

พ่อในคนก่อนของกอล์ฟถือได้ว่าเป็นผู้ชายคนที่กอล์ฟทั้งรักและทั้งเกลียดได้ในคนเดียวกัน

แต่พ่อคนปัจจุบันเป็นพ่อคนที่กอล์ฟรักและมีแต่สิ่งดีๆที่อยากทำให้

พอนึกย้อนไปในอดีตแล้วก็นึกขอบใจเครื่องสุรายาเมา และอะไรต่อมิอะไรที่พ่อทำไปอยู่ครามครัน

เพราะสิ่งเหล่านี้นี่แหละที่ทำให้กอล์ฟเป็นตัวเป็นตนอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้

เพราะพ่อกอล์ฟไม่ใช่พ่อที่เลิศเลอ แต่มีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีให้เราดูไว้เป็นตัวอย่าง

สิ่งไหนที่พ่อทำแล้วเห็นว่าดีเราก็ปฏิบัติ สิ่งไหนที่เราเห็นว่าไม่ดีเราก็งดเว้นเสีย

พอพ่อคุยกับคนอื่นพ่อก็บอกว่าไม่ค่อยสอนอะไรเราเท่าไหร่

แต่พ่อกลับหารู้ไม่ว่าสิ่งที่พอเคยทำและปฏิบัติมาเป็นสิ่งมีคุณค่าที่มากกว่าวาจาตักเตือนมากมายนัก

แม้วันนี้พ่อจะเปลี่ยนไปอย่างมากจากแต่ก่อน แต่สิ่งที่เป็นตัวพ่อและไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย

ก็คือการเป็นมิตรและสนิทกับคนได้ง่าย จนทำให้มีคนรู้จักและคนที่รักอยู่มากมายนัก

จนบางทีก็ทำให้เรานึกอัศจรรย์ใจอยู่บ่อยครั้งไป เพราะไม่ว่าจะไปอยู่ย่านหนตำบลไหนแล้วพ่อต้องมีคนรู้จักคอยดูแลช่วยเหลือตลอด แต่สิ่งที่ทำให้กอล์ฟต้องประหลาดใจและนึกทีไรก็อดหัวเราะอยู่ในใจไม่ได้ก็เพราะไอ้นิสัยที่เหมือนกันของพ่อและแม่ในด้านสมาคมนี่แหละ ที่ดูเหมือนมันจะถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมมายังกอล์ฟและพี่อย่างชนิดที่ว่าไม่ต้องตรวจDNA พิสูจน์กันให้ยุ่งยากกันเลย 55555

**และตอนนี้กอล์ฟมีความสุขที่ได้รู้จักและรักคนได้เยอะๆ เพราะความสุขของกอล์ฟในเรื่องนี้ก็คือความสุขเช่นเดียวกับ ความสุขของ พ่อ แม่ และพี่สาวคนเดียวของกอล์ฟมี**

***ขอขอบคุณการกลับไปสู่บ้านเกิดครั้งนี้ที่ทำให้ได้เห็นสิ่งดีๆ ตลอดการเดินทาง***

Surveyค่ายสังคมสงเคราะห์สัญจร นครศรีฯ - ปากพนัง

หลังจากที่ได้ร่วมสนุกกับค่ายทั้งสองค่ายที่นครแล้ว ก็ได้ฤกษ์ที่เราจะทำภารกิจหลักคือการขอสปอนเซอร์ และสำรวจสถานที่ๆจะใช้ทำกิจกรรมของค่ายสังคมสงเคราะห์สัญจร ประจำปี 2557 ค่ะ 

ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าค่ายสัญจรนี้เป็นค่ายใหญ่ของนักศึกษาสังคมสงเคราะห์ ที่มุ่งหน้าสู่ต่างจังหวัด มีมาอย่างยาวนานนนน นานจนพี่ๆปีสูงเองก็ไม่สามารถสืบสาวราวเรื่องที่จะนับปีกันได้ ค่ายในแต่ละปีก็จะมีลักษณะที่แตกต่างกันออกไป แล้วแต่ว่าปีทำงานจะตกลงปลงใจกันว่าจะทำค่ายแบบไหน ค่ายสร้างก็แล้ว แนะแนวก็แล้ว ปลุกพลังก็แล้ว อะไรก็แล้ว และมาถึงปีนี้ค่ะ ค่ายสัญจรของเราก็ได้ฤกษ์เวียนมาบรรจบอีกครั้ง โดยสถานที่ครั้งนี้คือโรงเรียนปากพนัง อ.ปากพนัง จ.นครศรีธรรมราช ซึ่งเป็นโรงเรียนเก่าตอนเป็นตุ๊ดเด็กมัธยมต้นของอิชั้นเอง โดยธีมค่ายสัญจรปีนี้มีลักษณะคล้ายกับสัญจรปีที่แล้วที่ โรงเรียนเกษตรสมบูรณ์ จ.ชัยภูมิ คือเป็นค่ายแนะแนว และมุ่งสร้างแรงบันดาลใจให้น้องในการเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยค่ะ

เอาละค่ะ เกริ่นมาเยอะแล้วก็ไปดูภาพบรรยากาศการไปเซอร์เวย์กันดีฝ่าาาา

ไม่มีคนถ่ายรูปให้ก็ตั้งถ่ายเอาค่ะ

ไปค่ายที่นคร

ถึงเวลากลับบ้านหลังจากกรำสึกการสอบมาอย่างยาวนานกว่าคนอื่น และไปต่อที่ค่าย Move word ที่พาลงที่สุดตั้งแต่ไปค่ายมา ก็ได้เวลากลับบ้านไปค่าย และ Surveyค่ายสัญจร สักที

ครั้งนี้มีเพื่อนร่วมทริปไปด้วยคือ ซูฟิล์มแห่งสาธารณรัฐสังเคราะห์ และฉัตราดั๊ฟจากนครวารสาร

โดยอะลิตเติ้ลกอล์ฟกับซูฟิล์มฉีจะไปปักหลักกันที่ค่ายพี่ปันน้องปั้นสานฝันสู่แดนโดม ซึ่งเป็นค่ายของเด็กนครที่ไปเรียนธรรมศาสตร์ ส่วนอีดั๊ฟจะไปปักหลักที่ค่ายกองสันฯ ค่ายที่มันส์ที่สุดในระบบสุริยะจักรวาล โดยพาหนะที่เราไปกันคือรถทัวร์ครับ ออกเดินทางตอนสามทุ่มครึ่งจากสายใต้ (รถเสริมเที่ยวสุดท้าย)

อัพกันบนรถทัวร์ค่า สวยๆ

โอกาส และ ความผิดพลาด

หลังจากไปตึกปิยชาติและทำวิจัยหามรุ่งหามค่ำกับน้องพลอย และกลับถึงห้องตีห้ากว่า
ทำให้อีกวันนึงเวลาที่หมดไปในช่วงที่มีแสงแดด จึงถูกใช้ไปกับการนอน ตื่นมาอีกทีก็บ่ายสามแก่ๆ

ตื่นมาถึงก็นั่งปั่นวิจัยต่อถึงสองทุ่ม แล้วจึง พับคอมขนของไปคณะ
เพราะคืนนี้มีนัดกับน้องพลอยอีกว่าจะไปตึกปิยชาติเพื่ออ่านหนังสือด้วยกันอีก

เมื่อมาถึงคณะก็ไม่ผิดหวัง คณะยังคงคึกคัก โวยวาย และเต็มไปด้วยการจิกกัดเช่นเดิม
แสดงนำโดย พี่โตน้อท แอมโบ้ท อิฉี น้องแอ้ม น้องพลอย นกไป้ (ที่ไปกินเหล้ากับชาย) นิกกี้ และข้าวปลายที่นั่งอ่านหนังสือกันข้างนอก
เมื่อถึงห้าทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาที่ทุกคนรู้ว่าต้องแยกย้าย ไม่งั้น คุณพ่อ(ยาม) จะเดินมาไล่
อีกอล์ฟกับ น้องพลอยก็รู้จุดหมายที่จะไปกันโดยอัตโนมัติ
แต่สิ่งพิเศษกว่านั้นคือ คืนนี้เรามีแขกรับเชิญมาอีกหนึ่งคน คือ น้องแอ้ม ยามแห่งรุ่น 60

ต้องสู้

วันนี้ค่ะ ตื่น 10 โมง เพราะมีสอบบ่าย อาบน้ำแต่งตัว ทำสวยเสร็จก็ไปคณะ เพื่อเตรียมความพร้อมและโชว์เหนือ แก่เหล่าเพื่อนๆ ไปถึงคณะก็มีอีอ๋อนั่งอยู่ อีปลั๊กตามมา และตบท้ายด้วยปาปุ๊ก เสริมทัพพลพรรคผู้เข้าสมรภูมิ Englisf for social worker ในระดับของผู้ท็อปเซ็คมิดเทอม ทำให้ถูกคาดหวัง และจิกกัดจากเพื่อนเป็นธรรมดา ให้ติวให้บ้างนู่นนี่นั่น แต่ประเด็น กะเทยยังไม่ได้อ่านอ่ะ เพราะมัวทำหน่วยทำอะ วิจัยเอย เดินแบบวิคตอเรียเอยอยู่ เวลาที่มีอยู่น้อยนิดจึงหมดไปกับการทบทวน และทักผู้คน ตามด้วยการถ่ายรูปโชว์เหนือเลียนแบบ คนอื่น ซึ่งเป็นพฤติกรรมหมู่ในช่วงสอบ  

When I was yelled at

 

         วันนี่เป็นวันแรกของการทำงานที่รู้สึกเสียใจมากๆ ไม่เคยขึ้นเลยว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้นกับเรา