แอบเม้าท์ TEDx ThammasatU

จบไปแล้วกับงาน TEDx ThammasatU ที่จัดขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 24 เมษายน 2559 ที่ผ่านมา ในฐานะผู้ชมได้ที่เปิดโอกาสให้ Speaker จาก TED ได้กระทำชำเราทางความคิดและเร้าพลังใจให้มาตลอดกว่า 4 ปีที่ผ่านมานั้นการได้รับข่าวว่าจะมี TED Talk มาจัดขึ้นในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์มันจึงเป็นอะไรที่ทำให้เราเนื้อสั่นได้แรงมาก จากวันแรกที่ได้มีโอกาสตั้งแต่สมัครจนถึงเข้าฟังภายในงานที่ผ่านมาวันนี้เลยอยากมาเล่าเรื่องและส่งมอบ Fee back ให้กับทีมผู้จัดเด้ออออด

ขั้นตอนรับสมัคร

เราเพิ่งรู้มาก่อนว่าการจะเป็นผู้เข้าฟัง TED talk ต้องผ่านการรับสมัครจากทีม HR เป็นเรื่องเป็นราวอะไรเบอร์นั้น คือเราต้องเขียนใบสมัครที่ให้อารมณ์เหมือนตอบข้อสอบอัตนัยประมาณห้าหกข้อได้ ซึ่งนี่มีความรู้สึกเหมือนตอบข้อสอบชิงทุนค่ะ เพราะแลดูวัดทัศนคติ และส่อรู้เรื่องความสนอกสนใจเราพอสมควร 55555 แล้วหลังจากนั้นก็ต้องรอประกาศผลจากทาง HR ที่จะส่งเมลมาบอกว่า "คุณได้ผ่านการคัดเลือก" โอ้โหววววววววววว นาทีนั้นเหมือนมงลงค่ะ มือสั่นปากสั่นมาก ดีใจมาก

การเลี้ยงดูแบบปฏิเสธ สร้างเด็กที่ขาดความมั่นใจ

เรารู้จักใครหลายคนที่มักขาดความมั่นใจในการใช้ชีวิต ไม่กล้าบอกความต้องการ ไม่กล้าตัดสินใจ แม้แต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เช่น ไม่กล้าสั่งข้าว ไม่กล้าบอกว่าอยากไปไหน ไม่กล้าปฏิเสธ ด้วยเหตุว่ากลัวทำผิด กลัวการตัดสินใจไม่ได้รับการยอมรับ หรือการตัดสินใจนั้นโดนปฏิเสธ หรือถูกยกเลิกเสีย

ขอขอบคุณรูปภาพจาก Haijai.com

การขาดความมั่นใจในตนเอง หรือสิ่งที่ตัวเองทำมันไม่ใช่สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่มันผ่านกระบวนการสร้างจากเหตุการณ์เล็กๆ น้อยๆ ที่ได้ประสบมาอย่างยาวนานตั้งแต่วัยเด็ก เป็นการเผชิญหน้ากับความพ่ายแพ้เล็กๆ ที่ถูกสั่งสมมาเป็นระยะเวลานานซึ่งส่วนใหญ่เด็กจะถูกทำให้ "รู้สึกพ่ายแพ้" ผ่านคำพูด กาiแสดงออก เชิงปฏิเสธต่อการกระทำ การตัดสินใจที่ละเลยต่อศักยภาพ ความปรารถนา และพัฒนาการตามช่วงวัยของเขาจนมันได้กัดกินความมั่นคงภายในของเด็กให้เว้าแหว่งไป เราได้มีโอกาสพูดคุยกับใครหลายคนทำให้เห็นว่า สิ่งที่ลดทอนความมั่นใจและภาคภูมิใจในตัวเด็กได้มากที่สุด คือพ่อแม่ และเหล่าเครือญาติ ซึ่งที่จริงแล้วควรเป็นหน่วยสนับสนุนที่แข็งแรงที่สุดให้แก่เด็ก เพราะเด็กถักร้อยชีวิตทางความสัมพันธ์และสร้างความมั่นคงภายในจิตใจจากฐานครอบครัวที่ยอมรับในตัวเขา ไม่ว่าเขาจะทำได้ตามความคาดหวังหรือทำไม่ได้ก็ตาม แต่สิ่งที่สำคัญที่เขาต้องการคือ

"ยอมรับหนูเถอะ ยอมรับในแบบที่หนูเป็นนี่แหละ 

แม้มันจะเว้าๆ แหว่งๆ บ้าง แต่นี่หนูไง หนูของพ่อกับแม่ 

หนูของญาติๆ หนูของโลกใบนี้อ่ะคะ"