วันนี้ได้เลื่อนไทม์ไลน์
เฟซบุ๊คลงมาเพื่อทบทวน และทำความรู้จัก
และดูพัฒนาการอะไรบางอย่างของตัวเอง
ได้เจออะไรเยอะมาก
ได้สะท้อนความรู้สึก
ได้ระลึกถึงอะไรหลายๆอย่าง ที่เคยเกิดขึ้นกับตัวเอง
วันนี้ทำให้ได้เห็นคุณค่าของเฟสบุคในฐานะบันทึกทางประวัติศาสตร์ของตัวเรา
หลากหลายอารมณ์
และความคิดของเราที่ได้แสดงออกผ่านทางรูปภาพ
สถานะ และการสนทนากับบุคคลต่างๆ
ต่างย้อนกลับมาให้ได้คิดทบทวนอะไรเยอะมาก
และวันนี้ก็ได้เจอกับสิ่งที่มีค่ามาๆ
ที่เกือบลืมไปแล้วว่าเราเคยสะท้อนอะไรบางอย่างไว้
และเป็นที่มาของคำตอบ
และการเริ่มต้น อะไรบางอย่างในการใช้ชีวิตเรามาถึงตอนนี้เหมือนกัน
"กำไร
กำใจ"
เมื่อตอนเด็กๆเราชักจะรำคาญกับการที่พ่อแม่เที่ยวรู้จักคนนู้นคนนี้มากมายเต็มไปหมด
เพราะตามประสาเด็กแล้วถ้าไม่ใช่เพื่อนวัยเดียวกันหรือของเล่นที่ล่อตาล่อใจ
ก็เป็นอันว่าสิ่งอื่นช่างน่าเบื่อหน่ายและเป็นที่รำคาญใจไปเสียหมด
แต่พอวันหนึ่งวันนี้สิ่งที่พอแม่ทำไปเราก็เริ่มเห็นผลอย่างแจ่มชัด
เราไปที่ไหนก็ไม่ลำบาก
เพราะด้วยการที่พ่อกับแม่คอยหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความเป็นมิตรไปทั่วนั้น
ทำให้ทุกวันนี้เราก็พลอยได้อาศัยร่มเงา
และดูความเจริญงอกงามอย่างไม่มี่ที่สิ้นสุดของมัน
เพราะพ่อกับแม่ไม่เพียงแค่หว่านเมล็ดพันธุ์ไว้เท่านั้น
แต่ถึงวันนี้แม้แม่จากไป แต่พ่อก็คอยห่วงใยและรดน้ำพรวนดินอยู่ไม่ขาด
ทุนรอนที่ลงไปก็คือน้ำใจแห่งความเป็นมิตร
แล้วตอบกลับมาเป็นกำไรที่ใช้น้ำใจเป็นสิ่งตอบแทนเช่นกัน
นึกยินดีทุกครั้งที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อกับแม่
ภูมิใจเหลือเกินกับที่ได้ยินได้ฟังการสรรเสริญความดีและวีรกรรมของแม่ครั้นแม่ยังมีชีวิต
แม้เวลาจะย่างเข้าสู่ปีที่10
แต่ดูเหมือนว่าการกระทำของแม่ทุกอย่างยังคงประทำอยู่ในใจ
ของบรรดาเพื่อนฝูงและคนที่แม่ได้รู้จัก
เพราะถ้าใครได้รู้ว่ากอล์ฟและกวาง
เป็นลูกพี่เพ็ญ น้องเพ็ญ
แล้วก็เป็นอันได้คุยกันอย่างครึกครื้น
ถ้าไม่ได้ของฝากติดไม้ติดมือกลับไปก็ยังคงได้ความประทับใจกลับมาทุกครั้ง
พอนั่งมองไปทางพ่อก็อดยิ้มและภูมิใจในตัวพ่อไม่ได้
เพราะพ่อคนปัจจุบันกับพ่อคนก่อนนั้นได้เปลี่ยนไปอย่างมาก
พ่อในคนก่อนของกอล์ฟถือได้ว่าเป็นผู้ชายคนที่กอล์ฟทั้งรักและทั้งเกลียดได้ในคนเดียวกัน
แต่พ่อคนปัจจุบันเป็นพ่อคนที่กอล์ฟรักและมีแต่สิ่งดีๆที่อยากทำให้
พอนึกย้อนไปในอดีตแล้วก็นึกขอบใจเครื่องสุรายาเมา
และอะไรต่อมิอะไรที่พ่อทำไปอยู่ครามครัน
เพราะสิ่งเหล่านี้นี่แหละที่ทำให้กอล์ฟเป็นตัวเป็นตนอยู่ได้จนถึงทุกวันนี้
เพราะพ่อกอล์ฟไม่ใช่พ่อที่เลิศเลอ
แต่มีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดีให้เราดูไว้เป็นตัวอย่าง
สิ่งไหนที่พ่อทำแล้วเห็นว่าดีเราก็ปฏิบัติ
สิ่งไหนที่เราเห็นว่าไม่ดีเราก็งดเว้นเสีย
พอพ่อคุยกับคนอื่นพ่อก็บอกว่าไม่ค่อยสอนอะไรเราเท่าไหร่
แต่พ่อกลับหารู้ไม่ว่าสิ่งที่พอเคยทำและปฏิบัติมาเป็นสิ่งมีคุณค่าที่มากกว่าวาจาตักเตือนมากมายนัก
แม้วันนี้พ่อจะเปลี่ยนไปอย่างมากจากแต่ก่อน
แต่สิ่งที่เป็นตัวพ่อและไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย
ก็คือการเป็นมิตรและสนิทกับคนได้ง่าย
จนทำให้มีคนรู้จักและคนที่รักอยู่มากมายนัก
จนบางทีก็ทำให้เรานึกอัศจรรย์ใจอยู่บ่อยครั้งไป
เพราะไม่ว่าจะไปอยู่ย่านหนตำบลไหนแล้วพ่อต้องมีคนรู้จักคอยดูแลช่วยเหลือตลอด
แต่สิ่งที่ทำให้กอล์ฟต้องประหลาดใจและนึกทีไรก็อดหัวเราะอยู่ในใจไม่ได้ก็เพราะไอ้นิสัยที่เหมือนกันของพ่อและแม่ในด้านสมาคมนี่แหละ
ที่ดูเหมือนมันจะถ่ายทอดลักษณะทางพันธุกรรมมายังกอล์ฟและพี่อย่างชนิดที่ว่าไม่ต้องตรวจDNA พิสูจน์กันให้ยุ่งยากกันเลย 55555
**และตอนนี้กอล์ฟมีความสุขที่ได้รู้จักและรักคนได้เยอะๆ
เพราะความสุขของกอล์ฟในเรื่องนี้ก็คือความสุขเช่นเดียวกับ ความสุขของ พ่อ แม่
และพี่สาวคนเดียวของกอล์ฟมี**
***ขอขอบคุณการกลับไปสู่บ้านเกิดครั้งนี้ที่ทำให้ได้เห็นสิ่งดีๆ
ตลอดการเดินทาง***
