หลังจากดูหนังเรื่องนี้จบ ฉันไม่สงสัยเลยว่าทำไมผู้กำกับถึงตั้งชื่อหนังเรื่องนี้ว่า บ้าน.... ความรัก ความสุข ความทรงจำ เพราะบ้านมันคือคำตอบของสิ่งเหล่านั้น เพราะบ้านคือที่ๆ ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นปลอดภัย แม้บางครั้งจะเกิดปากเสียงขึ้นบ้างภายในบ้านแต่ไม่ว่ามันจะรุนแรงแค่ไหน หัวใจฉันก็ยังคงเรียกร้องให้กลับไปบ้านเสมอ
การดูหนังแบบนี้ฉันว่าขึ้นอยู่กับแต่ละคนว่าใครจะมองมุมไหน จะตีความแบบใด และได้อะไรจากหนังบ้าง เพราะประสบการณ์ที่ผ่านมาของแต่ละคนนั้นมีอิทธิพลต่อความรู้สึก จึงไม่แปลกใจว่าคนนู้นประทับใจฉากนี้คนนี้กลับประทับใจฉากนั้น สำหรับฉันแล้วฉันประทับใจกับทุกความรักที่เกิดขึ้นในหนังเรื่องนี้
เรื่องแรกนั้นมีคนถามฉันว่าเค้าสองคนรักกันไม๊ อะไรยังไง แต่สำหรับฉัน การที่เค้ามีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน เค้าคิดถึงกัน ห่วงใยกัน ไม่ลืมกัน แค่นั้นก็เพียงพอสำหรับคำว่ารักแล้ว ฉันแน่ใจว่าสองคนนี้เค้ารักกัน ซึ่งจะเป็นความรักแบบไหนนั่นไม่ใช่ประเด็นของฉัน เพราะสำหรับฉันถ้ารักกันทุกอย่างจบ
ลุงจรัสกับป้าจันทร์ ฉันเข้าใจป้าจันทร์ดีว่าความตายนั้นไม่สามารถพรากความรักของคนๆ หนึ่งที่มอบให้กับคนๆ หนึ่งไปได้ ฉันเข้าใจป้าจันทร์ดีว่าทำไมป้าแกต้องหวงแหนกระดาษเปื้อนหมึกพวกนั้น เพราะสิ่งพวกนั้นไม่ใช่เพียงแต่กระดาษแต่มันเป็นสิ่งที่ยึดโยงระหว่างคนเป็นกับคนตายเอาไว้ด้วยกัน ฉันเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าทำไมป้าแกยังคงทำอะไรที่ลุงจรัสชอบและอยากทำ เพราะหลังจากแม่ ผู้ที่เป็นสายสัมพันธ์เชื่อมโยงทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตฉันจากไป ทุกวันนี้ฉันก็ยังคงทำเหมือนที่ป้าจันทร์ทำมาตลอด
สำหรับเรื่องสุดท้าย เรื่องนี้ทำฉันร้องไห้เพราะมันคือปัจจุบันของฉัน เป็นความรักที่ฉันเชื่อและให้ความสำคัญ ความรักของครอบครัว เพื่อน และสิ่งแวดล้อมรอบข้าง ฉันเข้าใจมอสทุกอย่าง ทุกครั้งที่กล้องแพลนไปเห็นมอสตั้งใจทำทุกอย่างให้พี่ แล้วเห็นงานที่ตนทำประสบความสำเร็จแล้วมันทำให้ฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้จริงๆ ฉันประทับใจเรื่องนี้มากเพราะฉันได้เห็นพลังของความรักในหลากหลายความสัมพันธ์ที่เรามีให้กัน ฉันเห็นบรรยากาศในงานแต่งงานฉันสัมผัสได้ถึงความรักที่มากกว่าความรักชูโรงของคู่บ่าว-สาวบนเวที ฉันเห็นความตั้งใจของทุกคนที่จะได้เห็นงานแห่งความรักของคนที่ตนรักออกมาดีที่สุด มันทำให้ฉันย้อนกลับมาดูตัวเองว่า ฉันเองก็มีคนที่รักฉันอยากให้ฉันทำอะไรออกมาดีและคอยเป็นกำลังใจให้ฉัน ซึ่งกว่าฉันจะทำอะไรบรรลุเป้าหมายสักอย่าง ความรักและความห่วงใยจากคนรอบข้างมันเป็นแรงผลักดันให้ฉันอย่างดีที่สุด ฉันผ่านอะไรหลายๆ อย่างมาได้เพราะฉันได้รับกำลังใจที่ดี มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันโชคดีนะ ที่นึกขึ้นทีไรฉันยังมีบุคคลเหล่านั้นที่ฉันจะขอกำลังใจจากเขาได้ และในบางครั้งฉันก็ดีใจที่ได้เป็นกำลังใจให้เขาเช่นกัน จนฉันไม่คิดกลัวชีวิตที่ต้องอยู่คนเดียวโดยไม่มีแฟนมีครอบครัว เพราะคนพวกนี้นี่แหละที่เป็นครอบครัวและคอยเติมความรักให้ฉัน จนฉันเองไม่ต้องไปเดินหาที่ไหนให้เมื่อยตุ้ม
แต่บางทีความรักที่เราไม่อยากมีและไม่คิดจะมี มันก็อาจเดินมาหากันแบบงงๆ ก็มีเหมือนกันนะ
และฉันเองก็คงจะเสียใจถ้าไม่ลองเรียนรู้มัน
แต่บางทีความรักที่เราไม่อยากมีและไม่คิดจะมี มันก็อาจเดินมาหากันแบบงงๆ ก็มีเหมือนกันนะ
และฉันเองก็คงจะเสียใจถ้าไม่ลองเรียนรู้มัน
“ขอบคุณอีกครั้งกับทุกความรักที่ผ่านเข้ามา และอาจจะมีบ้างที่ผ่านเลยไป”
